Do końca 2025 roku zdolności produkcyjne etylenu w Chinach przekroczą 54 mln ton rocznie, co oznacza wzrost o niemal 12% w porównaniu z poprzednim rokiem. Według danych ICIS i Reuters, oznacza to blisko 10 mln ton nowej podaży, która trafia na globalny rynek w czasie osłabionego popytu i rosnącej presji kosztowej. W efekcie obserwujemy historyczną nadpodaż, systematycznie obniżającą ceny i osłabiającą rentowność producentów z USA i Europy.

Prognozy ICIS wskazują, że do 2030 roku moce produkcyjne Chin przekroczą 75 mln ton etylenu rocznie. Jednocześnie tempo wzrostu lokalnego zapotrzebowania nie nadąża za inwestycjami. Słabnąca koniunktura gospodarcza, a szczególnie 12-procentowy spadek inwestycji w sektorze nieruchomości – kluczowego odbiorcy tworzyw sztucznych – pogłębia tę dysproporcję. Reuters podkreśla, że Pekin nie zdecydował się na ograniczenie ani opóźnienie projektów petrochemicznych, mimo sygnałów wyraźnego spowolnienia gospodarczego.

W konsekwencji, nadmiar etylenu trafia na rynki zewnętrzne, powodując gwałtowny spadek cen. Zachodni producenci zmagają się z pogarszającymi się wynikami finansowymi – m.in. Dow, Celanese i LyondellBasell raportują istotne obniżki marż, spowodowane właśnie napływem taniego, masowo produkowanego surowca z Chin. W Europie sytuację dodatkowo komplikuje wysoki koszt energii, emisji CO₂ i utrzymania przestarzałych instalacji. Przewagi konkurencyjne producentów azjatyckich – niższe koszty pracy, dostęp do surowców i nowoczesna infrastruktura – stają się coraz bardziej odczuwalne.

W odpowiedzi na te wyzwania, firmy chemiczne w USA i Europie podejmują intensywne działania w obszarze poprawy efektywności operacyjnej. Jak wskazuje ICIS, wiele z nich skupia się na cyfryzacji, optymalizacji procesów i ograniczaniu zbędnych kosztów utrzymania ruchu. Redukcja liczby podwykonawców serwisowych, poprawa gospodarki częściami zamiennymi oraz lepsze zarządzanie czasem pracy to działania, które mogą przynieść realne oszczędności i poprawić wskaźniki EBITDA.

Chińska ekspansja będzie mieć długoterminowe konsekwencje. Reuters wskazuje, że strukturalna nadpodaż etylenu może utrzymać się przez wiele lat, ograniczając inwestycje w nowe moce poza Azją i wymuszając konsolidację wśród producentów zachodnich. Europa i USA będą musiały nie tylko optymalizować koszty, ale również zwiększać elastyczność operacyjną, inwestować w automatyzację i wdrażać rozwiązania niskoemisyjne, aby zachować konkurencyjność w coraz trudniejszym otoczeniu.

Bez globalnej koordynacji i większej równowagi pomiędzy podażą a popytem, rynek etylenu pozostanie pod wpływem presji deflacyjnej. Dla producentów oznacza to konieczność dostosowania się do realiów, w których kluczowe stają się: skala, efektywność i zdolność adaptacji do zmiennych warunków ekonomicznych.