Europejskie Stowarzyszenie Producentów Folii (EuPF) zaapelowało do Komisji Europejskiej o zmianę interpretacji przepisów rozporządzenia PPWR dotyczącej folii stretch sprzedawanej na rolkach. O stanowisku organizacji poinformował Polski Związek Przetwórców Tworzyw Sztucznych (PZPTS), wskazując, że obecna wykładnia może prowadzić do niejasności w zakresie odpowiedzialności za obowiązki wynikające z nowych przepisów.
Według informacji przekazanych przez PZPTS, EuPF zwróciło się do Komisji Europejskiej o zmianę zapisów drugiej edycji dokumentu FAQ dotyczącego stosowania rozporządzenia PPWR. Organizacja reprezentująca europejskich producentów folii uważa, że przyjęta przez Komisję interpretacja jest niezgodna z definicjami zawartymi w samym rozporządzeniu i może prowadzić do niewłaściwego przypisania obowiązków pomiędzy uczestników łańcucha dostaw.
– Dla skutecznego wdrażania PPWR kluczowe są nie tylko ambitne cele, ale także spójne, praktyczne i możliwe do zastosowania w całym łańcuchu dostaw zasady – podkreśla Robert Szyman, dyrektor generalny Polskiego Związku Przetwórców Tworzyw Sztucznych.
Spór dotyczy odpowiedzi zamieszczonej w rozdziale II drugiej edycji FAQ, opublikowanej na początku sierpnia. Komisja Europejska wskazała w niej, że folia stretch sprzedawana na rolce stanowi opakowanie już w momencie wprowadzenia jej na rynek przez producenta. Taka interpretacja oznaczałaby, że producent lub dostawca folii może zostać uznany za podmiot wprowadzający opakowanie na rynek i objęty obowiązkami wynikającymi z PPWR.
EuPF prezentuje odmienne stanowisko. Zdaniem organizacji folia znajdująca się na rolce jest materiałem opakowaniowym, natomiast opakowaniem staje się dopiero w chwili wykorzystania jej do zabezpieczenia konkretnej jednostki ładunkowej. Dopiero podczas procesu owijania określane są parametry decydujące o właściwościach gotowego opakowania, takie jak liczba warstw folii, stopień jej rozciągnięcia, ilość zużytego materiału czy sposób zabezpieczenia palety. Ostateczny kształt oraz funkcję opakowania nadaje zatem użytkownik folii, a nie jej producent.
To właśnie kwestia odpowiedzialności za gotowe opakowanie jest osią całego sporu. Według EuPF obowiązki wynikające z PPWR powinny spoczywać na przedsiębiorstwie, które wykorzystuje folię do zabezpieczenia towaru i wprowadza gotową jednostkę ładunkową do obrotu. To ono decyduje o ilości wykorzystanego materiału oraz konstrukcji opakowania transportowego, dlatego powinno odpowiadać za spełnienie wymagań rozporządzenia.
Organizacja zwraca uwagę również na art. 16 PPWR, który odnosi się zarówno do opakowań, jak i materiałów opakowaniowych. W ocenie EuPF oznacza to, że prawodawca unijny świadomie rozróżnił te dwie kategorie, a materiały dostarczane w postaci ciągłej nie muszą być automatycznie traktowane jako gotowe opakowania.
Jednym z najważniejszych argumentów EuPF jest ryzyko powielania obowiązków administracyjnych. Jeżeli producent folii miałby raportować sprzedawany materiał jako opakowanie, a jednocześnie przedsiębiorstwo wykorzystujące go do owijania palet wykazywałoby gotowe opakowanie transportowe, ten sam materiał mógłby zostać ujęty na dwóch etapach łańcucha dostaw. Organizacja podkreśla, że wskazuje jedynie na potencjalne konsekwencje obecnej interpretacji, a nie na praktykę już stosowaną przez organy krajowe.
Zdaniem EuPF podobny problem dotyczy wymogu minimalizacji opakowań. Producent folii nie ma wpływu na ustawienia owijarki, liczbę zastosowanych warstw, stopień rozciągnięcia materiału ani wymiary zabezpieczanego ładunku. Trudno więc przypisać mu pełną odpowiedzialność za spełnienie wymogu ograniczania masy i objętości opakowania, skoro o jego ostatecznej postaci decyduje użytkownik końcowy.
Na poparcie swojego stanowiska organizacja przywołuje również opinię European Network of Packaging Registers (EUNR), zrzeszającej krajowe rejestry i właściwe organy z 16 państw europejskich. Według EuPF sieć ta opowiedziała się za przypisywaniem obowiązków dopiero w momencie, gdy materiał uzyskuje ostateczną postać opakowania podczas pakowania lub zabezpieczania ładunku.
EuPF zaapelowało do Komisji Europejskiej o usunięcie przykładu dotyczącego folii stretch z drugiej edycji FAQ, uznanie folii na rolce za materiał opakowaniowy oraz jednoznaczne wskazanie, że opakowanie powstaje dopiero podczas wykorzystania materiału do zabezpieczenia konkretnego ładunku. Na obecnym etapie Komisja Europejska nie zmieniła jednak swojego stanowiska. Opublikowany dokument FAQ pozostaje interpretacją przepisów PPWR, a nie zmianą samego rozporządzenia. Ostateczne rozstrzygnięcie sporu będzie miało istotne znaczenie dla producentów folii, przetwórców tworzyw sztucznych, operatorów logistycznych oraz przedsiębiorstw realizujących obowiązki związane z raportowaniem opakowań i rozszerzoną odpowiedzialnością producenta.
