Nowelizacja unijnej dyrektywy EPBD dotyczącej charakterystyki energetycznej budynków oraz krajowe zmiany w Warunkach Technicznych stawiają nowe wyzwania przed producentami materiałów izolacyjnych, w szczególności styropianu. Chociaż nie wprowadzono bezpośredniego zakazu jego stosowania, zarówno polityka klimatyczna Unii Europejskiej, jak i krajowe przepisy przeciwpożarowe znacznie ograniczają jego przyszłe zastosowanie.

Zgodnie z założeniami EPBD, wszystkie nowe budynki mają być zeroemisyjne – publiczne od 2028 r., pozostałe od 2030 r. Oznacza to konieczność ograniczenia emisji CO₂ nie tylko podczas eksploatacji budynku, ale także w całym cyklu życia materiałów budowlanych. Styropian, jako tworzywo ropopochodne, ma wysoki wskaźnik GWP (Global Warming Potential), przez co traci na konkurencyjności względem materiałów naturalnych, takich jak wełna mineralna, włókna roślinne czy celuloza.

Dodatkowe ograniczenia wprowadza planowana nowelizacja krajowego rozporządzenia w sprawie Warunków Technicznych. Zmiany mają na celu poprawę bezpieczeństwa pożarowego i dotyczą zasad stosowania materiałów palnych przy ocieplaniu elewacji. W przypadku budynków wielokondygnacyjnych, warunkiem użycia styropianu będzie stosowanie pasów z materiałów niepalnych co dwie kondygnacje. To oznacza wzrost kosztów oraz komplikacje projektowe i wykonawcze. Dla budownictwa jednorodzinnego nowe przepisy nie będą miały zastosowania, ale rynek ociepleń w obiektach wielkopowierzchniowych i mieszkalnych ulegnie transformacji.

Nowe regulacje zmuszają producentów do poszukiwania alternatyw: naturalnych, mniej palnych, łatwiejszych w recyklingu i o niższym śladzie węglowym. Jednocześnie przewidywany jest wzrost kosztów materiałów izolacyjnych nawet o 30–40%, co może mieć wpływ na tempo termomodernizacji w Polsce. Branża przetwórstwa tworzyw musi się liczyć z koniecznością dostosowania oferty do bardziej restrykcyjnych wymagań środowiskowych i technicznych, inwestując w nowe technologie, materiały kompozytowe i rozwój recyklingu.